Tandsteen is een veel voorkomende aandoening bij huisdieren, zowel katten als honden hebben er last van. De mineralisatie van tandplak door bacteriën vormt hier de oorzaak van. Uit een studie blijkt dat maar liefst 85% van de dieren tussen 1 en 4 jaar tandsteen hebben. Nagenoeg alle katten en honden hebben hier na 5 jaar last van. Je kan, mits een goede mondverzorging van je huisdier, het probleem oplossen en zelfs voorkomen.
Als eigenaar heb je verschillende mogelijkheden om dit probleem aan te pakken. De beste oplossing is het gebit van je huisdier op regelmatige basis laten nakijken. Helaas wordt dit niet genoeg gedaan. Straffer nog: vaak gebeurt er weinig of niets meer op vlak van mondhygiëne na een meerjaarlijkse controle. De eigenaars van huisdieren geven liever speciale voeding of tandsnoepjes omdat dit veel eenvoudiger is. Spijtig genoeg is het effect hiervan vaak niet voldoende om het probleem volledig op te lossen.
Het ontsteken van het tandvlees is een ander veelvoorkomend probleem bij huisdieren. Dit kan een rechtstreeks gevolg zijn van te veel tandplak. De ontsteking kan veel andere ziekten tot gevolg hebben en moet dus best zo snel mogelijk aangepakt worden.
Studies tonen aan dat honden, die enkel harde en droge hondenbrokken eten, veel minder kans maken op deze aandoeningen dan honden die vlees uit blik eten. Dit geldt ook voor katten. Geef je huisdier harde en droge hondenbrokken en gebruik tandverzorgende producten, dan neemt de kans op tandsteen met 50 tot 80 % af.
Een andere mogelijkheid is dat je je huisdier regelmatig laat behandelen door je dierenarts. Hij zal het tandsteen wegnemen. Deze techniek werkt natuurlijk erg goed en hierdoor vermindert de kans op tandvleesontsteking aanzienlijk.
Je kan je huisdier tandsnoepjes geven waardoor het probleem gedeeltelijk oplost. Maar dit alleen is vaak niet genoeg, zeker niet als je huisdier vlees uit blik eet. Het belangrijkste is dat je zelf de mondhygiëne van je huisdier in de gaten houdt. Meestal zijn piepkleine bacteriën het begin van veel schadelijke ontstekingen. Ook de behandelingen waarbij tandsteen weggehaald wordt, kunnen ontstekingen voorkomen.
gebit, honden, huisdier, katten, tanden, tanden poetsen, tandplak, tandsteen Katten zijn van nature erg onafhankelijke en vreemde diertjes, hierdoor zijn er in de loop van de tijd verschillende mythen ontstaan rond katten. Aangezien er nog steeds mensen zijn die deze mythen als waarheid aannemen gaan we de belangrijkste ervan overlopen en controleren op waarheid.
Katten hebben verticale pupillen die kunnen uitzetten zodat ze zien in donkere gebieden. In tegenstelling tot wat velen denken hebben katten nog steeds een beetje licht nodig om te kunnen zien. Daarbij hebben katten ook snorharen die hen helpen om ‘s nachts de weg te vinden, ook op plaatsen die ze niet kennen. Katten hebben dus geen nachtzicht, maar kunnen in tegenstelling tot ons, meer zien met minder licht.
Spijtig genoeg willen sommige kinderen de theorie dat katten altijd op hun pootjes landen, zo graag bewijzen dat ze het arme dier uit het raam gooien. Jammer genoeg resulteert dit vaak in gebroken beenderen bij de kat. Katten zullen inderdaad bijna altijd op hun poten landen bij een val van een kast of stoel, maar ook bij katten is te hoog nu eenmaal te hoog. Daarnaast zijn katten ook zeer sterk in het omver lopen van vazen en alles wat hun pad kruist. Hun gracieuze standvastigheid is vaak erg overdreven.
Honden staan wereldwijd bekend om hun heroïsche daden, terwijl katten bekend staan te vluchten bij de eerste tekenen van gevaar. Niets is minder waar, verschillende katten hebben het nieuws al gehaald met hun heldendaden. Zo is er Agatha die haar baasje waarschuwde voor een huisbrand door op het bed te springen. Ook is er Su-Ling, een Siamese kat, die met haar gegrom een inbreker wegjoeg. Katten staan er trouwens om bekend om gevaarlijke insecten en slangen weg te houden van hun huis.
Een kattenbrein lijkt, in tegenstelling tot veel andere dieren, erg veel op een mensenbrein. Katten zijn meesters in het ontsnappen uit kleine ruimtes. Ze kunnen deuren opendoen, simpele hangsloten openen en ongelofelijke sprongen verrichten. Daarnaast zijn katten geboren jagers, ze kunnen als geen ander een prooi muisstil benaderen en bespringen. Er zijn natuurlijk ook katten die minder slim zijn, maar net als bij mensen zijn niet alle katten superintelligent. Velen vinden katten dom omdat ze geen bevelen aannemen zoals honden dat doen. Dit komt natuurlijk alleen maar omdat dat beneden de waardigheid van katten ligt.
Iemand die vindt dat katten geen affectie geven heeft er duidelijk nooit een op zijn schoot gehad. Allereerst zal hij zich uitgebreid in de meest comfortabele positie leggen en daarna begint de kat zachtjes te spinnen. Dat is de meest natuurlijke vorm van affectie. Katten geven trouwens zeer subtiel hun affectie, zoals tegen je benen aanlopen. Katten zijn zelfstandige dieren die zelf beslissen hoeveel affectie ze geven, jij moet het alleen maar willen ontvangen.
affectie, katten, kattengedrag, mythen, zicht Wil je graag op auto vakantie met je hond? Hoe weet je dan of je huisdier hier klaar voor is en waar je op moet letten? Allereerst moet je beginnen met te controleren of je hond ‘reisklaar’ is. Dit wil zeggen dat je hond gezond en rustig is en hij goed naar jouw bevelen luistert. Wanneer je hond ziek, onrustig of nerveus is laat je hem best thuis want in deze gevallen is hij niet klaar voor de reis.
Vooraleer je vertrekt kan je best met je dierenarts overlopen welke vaccinaties nodig zijn voor de streek waar je heen gaat. Je vraagt ook best een vaccinatiekaart aan waarop duidelijk vermeld is welke vaccinaties je huisdier kreeg.
De kans dat je huisdier op vakantie verloren loopt is vrij groot. Zorg daarom dat je hond een halsband met de nodige adressen en telefoonnummers draagt. Als je viervoeter dan gevonden wordt, kan men hem meteen terugbrengen.
Wanneer je lange wandelingen plant of op het strand in warme temperaturen gaat liggen, ga dan na of je hond deze omstandigheden wel aankan. Heeft je hond voldoende uithouding om een lange wandeltocht aan te gaan? Bij wandelingen in de uitgestrekte natuur houd je je viervoeter best aan de leiband. Hij kan er dieren of planten tegenkomen die hij niet kent en die mogelijk gevaarlijk zijn.
Indien je in een warm en vochtig gebied vertoeft, zorg dan dat je hond voldoende vers water ter beschikking heeft. Laat je hond ook nooit alleen in een warme kleine ruimte, zoals de auto. De hitte in een auto kan namelijk heel snel oplopen.
Is je hond een zeer huisgebonden dier, dan kan je hem het best thuis al voorbereiden op de vakantie. Aangezien hij op vakantie nieuwe mensen en nieuwe dieren gaat ontmoeten, kun je hem in zijn vertrouwde omgeving al in contact brengen met vreemde mensen en andere dieren. Dit is zeer belangrijk als je hond hier nog niet veel ervaring mee heeft.
Je hond kan je ook trainen om langdurig in de auto te zitten. Dit doe je best door te beginnen met korte ritjes, geleidelijk aan op te bouwen op de lange verplaatsing. Laat hem dus voldoende kennis maken met de auto. Maak van de rit een huiselijke ervaring door hem bijvoorbeeld zijn favoriete speeltjes en mandje mee te geven.
Eens aangekomen op de vakantiestek is het beter dat je hond in zijn alledaagse voedingspatroon blijft volgen. Geef hem liefst ook de voeding die je thuis geeft en niet het lokale hondenvoer wat er in je vakantiestreek verkocht wordt. Laat je huisdier ook kennismaken met zijn nieuwe toilet, zodat hij weet wat te doen als hij naar het wc moet.
auto, honden, reis, vakantie Honden en zeker pups zijn erg speels. Vaak breken honden hun tanden door op vanalles en nog wat te kauwen of door een te hevig spelletje. Vooral bij pups zijn de melktanden nog fragiel en kunnen ze snel breken. Wat doe je als je hond een tand gebroken heeft tijdens het spelen en ravotten? Moet je ermee naar de dierenarts en is er nog iets aan te doen?
• Speel geen al te ruwe spelletjes met de hond: trek niet te hard aan een tennisbal die de hond in zijn mond vasthoudt, geef geen al te harde snoepjes of speeltjes,…
• Laat je hond niet spelen met voorwerpen die zijn tanden zouden kunnen beschadigen zoals takken, …
• Hou het gebit van de hond in optimale conditie: poets de tanden van je hond regelmatig. Er zijn amper mensen die het gebit van hun hond poetsen maar het is noodzakelijk voor een goede mondhygiëne. Iedereen denkt dat een “hondenadem” normaal is bij honden, maar dat is het zeker niet. Naar schatting 85 procent van de honden heeft een slecht gebit. Vandaar ook dat iedereen het maar normaal vindt dat honden altijd wat stinken. Laat de tanden ook regelmatig nakijken door een dierenarts.
Als er een tand gebroken is, kan je best naar de dierenarts gaan. De arts kijkt dan ook na of de hond ondertussen geen infectie opgelopen heeft.
Als je een rood of zwart puntje in de tand ziet, is dat het wortelkanaal dat open ligt. Als dat het geval is, is het belangrijk om snel naar de dierenarts te gaan. Het is niet alleen erg pijnlijk voor de hond, het kan ook ontsteken en soms voor blijvende schade zorgen.
Soms worden tandbreuken pas heel laat ontdekt. Er vormen zich dan abcessen. Het is ook belangrijk dat je op tijd naar de arts gaat wanneer er een melktand gebroken is: als de gebroken tand niet op tijd weggehaald wordt, bestaat er een kans dat het de groei van de nieuwe tand negatief beïnvloedt.
gebit, honden, tandbreuk, tanden, tanden poetsen Sommige aandoeningen komen vaak voor bij honden, in dit artikel lichten we vooral cryptorchidie toe, een aandoening die ongeveer tien procent van de honden treft. Het ene ras is er vatbaarder voor dan het andere.
Bij cryptorchidie is of zijn een of beide testikels niet ingedaald. Normaal dalen bij honden vanaf vier maanden de testikels van de buikholte tot aan de onderkant. Dat gebeurt omdat het zaad zich dan op een koelere plekbevindt, wat goed is voor de kwaliteit van het zaad. Omdat de testikels in het geval van niet-ingedaalde testikels te dicht bij de buikholte liggen, is de temperatuur er ook veel hoger en dat komt de kwaliteit van het zaad niet ten goede. Deze aandoening komt vaker voor bij honden dan bij katten.
Het is een aangeboren afwijking en er wordt dan ook niet verder gefokt met honden die aan cryptorchidie lijden. De afwijking komt ook vaker voor bij deze rassen: Maltezers, poedels, teckels, Chihuahua’s en nog andere kleine hondenrassen.
Vaak worden honden die geen ingedaalde testikels hebben gecastreerd. Als dat niet het geval is, zorgen de testikels voor een verhoogde hormoonproductie en bestaat er een kans dat de hond daardoor erg agressief wordt. Ook vergroot de hogere temperatuur de kansen op tumoren en de niet-ingedaalde testikels zijn erg gevoelig voor tumoren.
Daarom wordt aangeraden om de honden te castreren: meestal wordt de castratie uitgevoerd wanneer de hond ongeveer 7 maanden oud is. De niet-ingedaalde testikels worden dan ook verwijderd. Wanneer de niet-ingedaalde testikels chirurgisch verwijderd zijn, is er ook geen kans meer op tumoren in dat gebied.
Het is ook goed dat de hond preventief gecastreerd wordt omdat er anders een kans is dat een eventuele tumor pas erg laat ontdekt wordt. De tumor zit immers in de buikholte.
De hond wordt dus gecastreerd zoals ook bij normale honden gedaan wordt: de dierenarts verdooft de hond en haalt via een snee in het scrotum de teelballen eruit. Het is het beste als ook de nog inwendige teelbal(len) verwijderd worden om het risico op teelbalkanker te verkleinen. Kies voor de operatie een goede dierenarts uit die al ervaring heeft met deze operatie.
castratie, cryptorchidie, honden, teelballen, testikels Katten zijn ongeveer de meest koppige dieren die rondlopen op onze wereldbol, ze laten zich de les niet lezen en doen gewoon hun eigen zinnetje. Vaak is het net die eigenschap die veel katteneigenaren zo aantrekt in katten. Maar wat doe je dan als je de kat een medicijn moet toedienen?
Het is een kwestie van oefenen om een kat een pilletje toe te dienen. Het zal vooral op het begin niet gemakkelijk zijn omdat de kat veel zal proberen om het pilletje niet te moeten slikken. Probeer toch door te zetten, de medicatie is vaak nodig voor je kat.
Een paar tips die meer dan welkom zijn als je de kat medicatie moet geven:
• Medicatie in pilvorm: vaak kan je medicatie in pilvorm pletten tussen twee lepels en zo in het voer vermengen. Let hier wel mee op, bij sommige soorten medicatie mag dit niet en kan het zelfs zo zijn dat het hele effect verloren gaat. Vraag dan ook altijd raad aan je dierenarts.
• Medicatie in pilvorm die je niet mag pletten: als je kat medicatie krijgt die niet geplet mag worden, kan je proberen de pil in zijn geheel te geven. Doe dan wat boter om de pil zodat ze beter in de slokdarm glijdt. Smeer geen smeerkaas of pindakaas op de medicatie want zo zal de medicatie alleen maar moeilijker ingeslikt kunnen worden.
Hou de mond van de kat open en leg de pil redelijk ver naar achteren in de mond. Doe daarna de mond dicht, en aai de keel zodat de kat een slikreflex krijgt. Geef vlak erna wat water of iets zachts te eten zodat de pil niet vast komt te zitten in de slokdarm. Wees altijd heel voorzichtig als je op deze manier een pil moet toedienen, er bestaat een kans dat de kat kan stikken.
Als je kat absoluut niet wil meewerken, kan je hem of haar in een deken wikkelen zodat je zelf minder gehavend uit de strijd komt. Vertroetel de kat altijd na het geven van medicatie want het kan een erg traumatiserende ervaring zijn. Controleer ook altijd goed of de kat het pilletje wel echt heeft ingeslikt.
katten, medicatie, pillen Poezen zijn krols vanaf de leeftijd van vier tot achtmaanden, dat wil zeggen dat ze bevrucht willen worden door een kater. Doordat het lichaam van de kat oestrogenen aanmaakt, zal de kat zich krols gaan voelen.
Normaal is een poes maar een paar dagen krols. Als ze dan niet bevrucht is, zal de krolsheid na ongeveer 3 weken terugkomen. Een kans op zwangerschap is bijna honderd procent bij poezen omdat ze pas een eisprong hebben wanneer ze bevrucht worden.
Een krolse poes herken je aan het miauwen, de kat is extra aanhankelijk en wil dolgraag naar buiten gaan. Ook is de poes rusteloos en zal vaak haar achterwerk omhoog doen. Voor de kat is krols zijn een erg stresserende periode, daarom is het ook goed als je met de kat naar de dierenarts gaat.
Het is een fabel dat je een poes pas mag laten steriliseren als ze een nestje gehad heeft. Een kat wordt er niet beter van als ze al een nestje gehad heeft en daarna pas gesteriliseerd wordt. Ze is dan al krols geweest en er bestaat een grote kans dat ze het nog wordt na de sterilisatie. Laat je kat dan ook zo snel mogelijk steriliseren wanneer ze ongeveer 5 maanden is. Doe dit op tijd, het gebeurt maar al te vaak dat dierenartsen ook de baarmoeder met embryo’s moeten weghalen omdat de poes al bevrucht was.
Er zijn verschillende mogelijkheden om krolsheid bij de poes te voorkomen.
Je kan de kat laten steriliseren. Bij een sterilisatie komen de minste nadelen voor: de kat is snel hersteld van de operatie en er is geen kans meer op bevruchting. Ook loopt je kat op deze manier veel minder risico op melkkliertumoren of een baarmoederontsteking dan bij pilgebruik.
Ook kan je de kat de kattenpil of de prikpil geven. Deze medicijnen worden vaak niet goed genoeg opgenomen door het lichaam (of de kat braakt de pil bijvoorbeeld uit, of de eigenaar vergeet de pil toe te dienen) en dus kan de kat nog zwanger worden. Ook loopt de poes nog kans om melkkliertumoren of een baarmoederontsteking te krijgen.
Het veiligste is dus een sterilisatie. Het is niet alleen het beste voor de poes zelf, maar ook voor de eigenaar: je moet je kat niet iedere keer de pil geven en je hebt maar een eenmalige kost.Let wel op: de methodes die hierboven beschreven staan, helpen wel om de bevruchting tegen te gaan maar ze beschermen ook katten niet tegen SOA’s of kattenaids!
Het kan dus soms gebeuren dat je poes nog krols wordt na de sterilisatie, ga in dat geval naar de dierenarts.
katten, kattenpil, krols, krolsheid, poezen, sterilisatie Veel mensen denken dat alleen mensen allergisch kunnen zijn voor een bepaalde stof. Het tegenovergestelde is echter waar: ook dieren kunnen lijden aan een allergie.
Wanneer je allergisch bent, reageert je lichaam op een stof (allergenen) door afweerstoffen aan te maken. Die afweerstoffen zorgen voor een heftige reactie zoals een loopneus, niezen, jeuk, … Ook dieren maken dan afweerstoffen aan en zullen een allergische reactie krijgen. Je merkt dat een dier allergisch is wanneer het veel krabt en bijt, rode plekken krijgt op de huid, benauwd is, …
Bij dieren onderscheiden we de volgende soorten allergieën:
• Contactallergie: het dier krijgt een allergische reactie wanneer het in contact is geweest met bepaalde stoffen zoals: wol, beton, nikkel,…
• Een erfelijke allergie (atopie): het woord zegt het eigenlijk zelf al: deze vorm van allergie is erfelijk en wordt dus overgedragen van generatie op generatie. Een paar voorbeelden van erfelijke allergieën zijn: allergie voor pollen of huisstofmijt.
• Voedselallergie: ook hier maakt de naam veel duidelijk: wanneer het dier allergisch is aan een bepaalde soort voeding of voedingsstof, zal er een allergische reactie optreden. Een paar voorbeelden van voedselallergieën: allergie voor proteïnen, melk, vlees, granen,…
• Huidontsteking: deze soort van allergie komt vaak voor als het dier vlooien heeft. De reactie ontstaat door het speeksel van de vlooien.
Wat zijn dan de meest voorkomende allergieën bij dieren? Een vlooienallergie komt erg vaak voor, net als erfelijke allergieën zoals een allergie voor pollen, huisstofmijt, dieren- en mensenhuidschilfers.
Een vlooienallergie komt vooral voor bij honden en katten en kan je herkennen aan het bijten in de vacht, krabben en rode plekken.
Een vlooienallergie moet je grondig aanpakken: het is de bedoeling dat je de volwassen vlooien en ook de eitjes uitroeit. Daarvoor zal de dierenarts je tips geven zoals het vlooivrij maken van de omgeving. Gebruik producten op het dier zelf en behandel ook de mand, tapijten, zetel, bed, kortom alle plaatsen waar vlooieneitjes kunnen zitten.
Dieren kunnen dus ook lijden aan een allergie. Wanneer je een allergie vermoedt, ga dan zeker langs bij de dierenarts. De dierenarts kan via allerlei tests bepalen aan welke allergie je dier lijdt en kan het ook behandelen.
allergie, honden, huisdieren, katten, vlooienallergie Het is altijd erg vertederend om te zien hoe de kleintjes bij de moederpoes gaan drinken, maar wat doe je als je ziet dat de moederpoes bloedt wanneer ze haar jongen melk geeft?
Is het normaal dat ze na het geven van melk bloedt of moet je hiermee naar de dierenarts? En wat doe je als er zelfs bloed in de melk lijkt te zitten?
Soms zijn de kittens zelf veel te wild geweest tijdens het drinken en zal de moederpoes daarom bloeden. De tepels, die al beschadigd zijn door het drinken, geraken nog meer gekwetst als de kleine katjes hun pootjes (en soms klauwtjes) gebruiken om extra goed bij de tepel te kunnen.
Er is vaak geen ernstig probleem als de moederpoes nog normaal blijft eten en normaal gedrag vertoont. Als de moederpoes veel afvalt of afwijkend gedrag vertoont, is het beter om naar de dierenarts te gaan.
Je kan het beste naar de dierenarts gaan als je merkt dat de algemene toestand van de moederpoes achteruit gaat (ze eet minder, ze is veel afgevallen, ze wordt erg agressief,…). Als je merkt dat er ook bloed in de moedermelk zit, moet je direct naar de dierenarts gaan, het is heel waarschijnlijk dat de kat een melkklierontsteking heeft (ook wel mastitis genaamd).
Bij mastitis of een melkklierontsteking zijn de melkklieren ontstoken en komt er bloed in de moedermelk. Het is een erg pijnlijke aandoening en daarom zal de moederpoes de kleintjes niet meer toestaan om te drinken bij haar. Vaak gaan baasjes naar de dierenarts omdat ze merken dat de moederpoes niet meer aangeraakt mag worden en omdat de kleintjes erge honger hebben.
De dierenarts zal de moederpoes onderzoeken en zal haar antibiotica geven als de mastitis een gevolg is van een bacteriële infectie. De arts zal ook altijd rekening houden met de zogende kittens wanneer hij of zij een medicijn voorschrijft.
Je kan zelf ook helpen om deze ziekte te voorkomen: hou de plek waar de moederpoes de kleintjes melk geeft heel schoon en zorg voor een goede hygiëne. Ga bij ieder alarmsymptoom naar de dierenarts.
katten, kittens, mastitis, melkklierontsteking, ziekte Dat sommige mensen kampen met tremor zal u wellicht niet verbazen. Tremor – bevingen of rillingen – kan onder andere optreden als symptoom bij de ziekte van Parkinson of bij multiple sclerose. Maar wist je dat ook sommige honden kampen met tremor? Hoewel het op zich niet levensbedreigend is, is het vaak een symptoom van een, ernstiger, onderliggend probleem.
Daarom is het erg belangrijk tremor in een vroegtijdig stadium op te sporen. Heeft jouw hond ook last van rillingen of bevingen? Wees dan niet al te ongerust: de meeste huiveringen zijn geneesbaar. Toch kan enig inzicht in de aandoening geen kwaad. Lees daarom onderstaand artikel grondig door.
Tremor – bevingen of rillingen – bestaat uit oncontroleerbare ritmische stoornissen die worden veroorzaakt door een onwillekeurige contractie van spieren. Dit kan voorkomen na een heftige gebeurtenis of een grote lichaamsinspanning, maar ook bij verschillende ziekten. Het gevolg is een voortdurende schudbeweging van één of meerdere lichaamsdelen. Tremor kan alle delen van het lichaam aantasten.
De oorzaken zijn zeer divers. Wanneer de bevingen de achterbenen omvatten, kan dat wijzen op problemen met het ruggenmerg of er kan zich een onderliggende ziekte – zoals een zwakke nierwerking, schildklierinsufficiëntie en een lage suikerspiegel – voordoen. Huiveringen van het hoofd zijn dan weer een uiting van een abnormale werking van de hersenen of het evenwichtsorgaan. Wanneer de huiveringen betrekking hebben op het hele lichaam, kan dat wijzen op aanwezige toxines, aderproblemen of, zelfs, tumoren.
Aangezien bevingen of rillingen meestal de symptomen zijn van een ander, en helaas meestal ernstiger, onderliggend probleem is het erg belangrijk om tijdig de dierenarts te contacteren. De dierenarts kan dan vaststellen of er effectief sprake is van een of ander probleem of ziekte en kan vervolgens de behandeling starten.
Behandeling van tremor wordt erg vergemakkelijkt als de precieze oorzaak vastgesteld wordt via een diagnose. Op die manier is het namelijk mogelijk om een aangepaste behandeling toe te passen. Een dergelijke diagnose kan een bloedtest, een urinetest en een röntgenscan omvatten. Onthoud dat hoe vroeger de diagnose gesteld wordt, hoe eerder de behandeling kan starten en hoe doeltreffender de symptomen aangepakt kunnen worden.
beven, honden, tremor