De kattenkrabziekte is een infectieziekte veroorzaakt wordt door een bacterie van een zieke kat en via een beet of krab op de mens wordt overgebracht. Meestal gebeurt de besmetting na een lang contact met een jonge kat.
De kattenkrabziekte wordt veroorzaakt door de bacterie Bartonella henselae. Alle katten kunnen drager zijn van de bacterie, maar katten van minder dan een jaar oud, kittens van katten met vlooien en zwerfkatten hebben de bacterie vaker in hun bloed zitten. Hoe de besmetting verloopt is niet volledig duidelijk. Katten met vlooien en jonge vrouwelijke katten verhogen de kans op besmetting. Besmette katten kunnen de bacterie twee tot twaalf maanden nadat ze zelf besmet zijn nog verspreiden.
De meeste katten met kattenkrabziekte vertonen geen klinische verschijnselen van ziekte. Sommige katten kunnen volgende symptomen vertonen:
– Vermoeidheid
– Koorts
– Gebrek aan eetlust
– Voortplantingsmoeilijkheden
– Opgezwollen lymfeklieren
– Braken
– Rode ogen
Besmette katten die symptomen vertonen kunnen met antibiotica behandeld worden. In de nabije toekomst zal er een vaccin voor katten beschikbaar zijn.
Ook bij de mens is de kattenkrabziekte meestal een onschuldige ziekte die vanzelf overgaat. Een derde van de patiënten ondervindt wel last van de ziekte. De ziekte gaat dan de eerste dagen of weken gepaard met hoofdpijn, koorts en algemene ziekteverschijnselen.
In de buurt van de schram of beet kunnen knobbeltjes ontstaan. Dit kan leiden tot de ontsteking van de lymfeklier bij het oog. Een ander zeldzaam symptoom is een zware ontsteking van de slijmvliezen rond het oog, die uiteindelijk kan leiden tot een ontsteking van de lymfeklier bij het oog. Daardoor kan een abces ontstaan. Bij ongeveer 2% van de patiënten kan de ziekte zich ontwikkelen tot hersenvliesontsteking.
Om de ziekte te voorkomen, kun je best de beet of de krab uitwassen. Vlooien bij katten kun je best zo snel mogelijk bestrijden met antivlooienmiddel. Mensen met een verminderde weerstand komen best niet te veel in de buurt van jonge katten.
De meeste symptomen die opduiken bij de kattenkrabziekte kunnen perfect behandeld worden met antibiotica.
gezondheid, katten, kattenkrabziekte, ziekte Als je een pup in huis wilt halen moet hij in de eerste plaats volledig gewend zijn aan vast voedsel. Maar welk voedsel moet je je pup nu geven en hoe vaak?
Puppy’s groeien erg snel . Ze hebben een grote behoefte aan koolhydraten, waar ze energie uit halen, proteïnen voor de groei en calcium voor de beenderen. In vlees zitten veel proteïnen, maar niet veel calcium. De helft van je pups dieet moet dus maar uit proteïnen. In de meeste hondenvoeding zitten granen, die voor de nodige koolhydraten zorgen.
Tenzij je een hondenkweker bent met jaren ervaring, kun je best kiezen voor commercieel hondenvoedsel en niet zelf iets samenstellen. Tegenwoordig is er ook veel voedsel dat aan de specifieke behoeften van puppy’s voldoet.
Je kunt je pup de eerste week best hetzelfde voedsel geven als hij bij de kweker kreeg. Daarna kies je naargelang je persoonlijke voorkeur en je budget.
– Vochtig: (70 tot 85% water): bij deze soort rekenen we het voedsel in potjes of blikken.
– Half-vochtig (23-40% water): dit voedsel is erg gemakkelijk verteerbaar en bovendien smaakvol. Het bevat meer calorieën dan voedsel in blik.
– Droog voedsel (6-10% water): droog voedsel wordt steeds populairder omdat het voldoende koolhydraten en proteïnen bevat voor een evenwichtige voeding van je hond.
Denk eraan, je betaalt altijd voor wat je krijgt. Goedkoper voedsel is slechter verteerbaar. Je pup zal er waarschijnlijk meer van eten om aan z’n energiebehoefte te voldoen.
Katten zijn echte carnivoren, maar honden eten naast vlees ook andere dingen. Zo is het goed mogelijk dat je hond met plezier pasta, groenten, eieren en ontbijtgranen eet.
Eens de hond weg is van zijn moeder heeft hij geen melk meer nodig. Veel honden kunnen geen lactose verdragen en krijgen er diarree van. Magere melk is dus geen alternatief, ook daar zit lactose in.
Pups hebben smalle magen en hebben dus vaker voedsel nodig. Best geef je je pup op regelmatige tijdstippen te eten.
8-12 weken oud: 4 maaltijden per dag
12-16 weken oud: 3 maaltijden per dag
16-24 weken oud: 2-3 maaltijden per dag
Dat zal van ras tot ras verschillen. Grote honden groeien snel en hebben dus veel voedsel nodig voor energie. Een goede duimregel is je hond zoveel laten eten als hij wil in 20 minuten.
Een puppy in de groei heeft dus veel energie nodig, maar laat je er niet toe verleiden hem te veel te geven. Grote hondenrassen te veel voedsel geven is schadelijk omdat het de groei kan versnellen en problemen veroorzaken met het skelet. En daardoor kan je pup last krijgen van gewrichtsvervormingen en heupdysplasie.
honden, hondenvoedsel, puppys, pups, voeding, voedsel Konijnen zijn doorgaans speelse beestjes met veel energie. Maar hier kan abrupt een einde aan komen door de gevolgen van bepaalde ziektes. Ontstekingen van de ogen en oren kunnen zowel bij mensen als bij konijnen voorkomen. Toch zijn er ook enkele typische ziektes waar konijnen mee te maken kunnen krijgen. Een overzicht van vaak voorkomende ziektes, hoe je ze herkent en wat te doen, kan heel wat problemen verhelpen.
Konijnen hebben over het algemeen een zeer gevoelige maag. Daar moet het baasje zeker rekening mee houden. Een veel voorkomend probleem is gasvorming. Het komt vooral voor bij konijnen die lijden aan stress, die veroorzaakt wordt door bijvoorbeeld met te veel konijnen in één kooi te leven. Ook een tekort aan lichaamsbeweging kan gasvorming in de maag van het konijn met zich meebrengen. Een voldoende grote kooi waarin niet te veel konijnen samenleven is dus noodzakelijk voor een gezonde maag.
Een ander maagprobleem is de vorming van de zogenaamde haarbal. Deze ophoping van haren en voedselresten komt dus niet enkel voor bij katten, maar kan het leven van een konijn evenzeer bijzonder onaangenaam maken. Het komt vooral voor bij konijnen die te weinig groen voedsel naar binnen krijgen. Een tekort aan vezels zorgt er namelijk voor dat de darmen lui worden en niet meer voldoende functioneren. De eetlust van het konijn vermindert aanzienlijk waardoor ook de levendigheid afneemt. Om je konijn van deze last te besparen is een gevarieerde voeding dus zeker aan te raden.
Een andere zeer vervelende aandoening bij konijnen is de vorming van blaasstenen. Dit is vooral te wijten aan het te weinig opnemen van vocht. Het kan bovendien ook wijzen op een tekort aan groenvoer. Maar hoe merk je dat je konijn hier last van heeft? Het konijn gaat beduidend minder urineren en er kan weleens bloed in de urine zitten.
Een konijn kan dus van het ene op het andere moment minder speels en energiek worden. De besproken ziektes zijn hier veel voorkomende boosdoeners van. Zoals ieder mens kan dus ook een konijn last hebben van bepaalde infecties en ander kwaaltjes. Belangrijk is dat men tijdig ingrijpt. Volg de gezondheid van je konijn goed op en ga indien nodig naar de dierenarts.
blaasstenen, knaagdieren, konijnen, maag, ziekte Het lijkt misschien wat vreemd maar honden en katten kunnen ook weleens verkouden worden. De boosdoeners zijn niet dezelfde virussen als bij mensen, maar toch kunnen ze je huisdieren ook een erg onaangename tijd bezorgen. Wat zijn de symptomen en wat kan je doen om je huisdier erdoor te helpen?
Heeft je hond last van lopende ogen en neus, een verminderde eetlust en aanzienlijk minder energie? Dan is de kans groot dat de ziekte van Carré jouw huisdier heeft getroffen. Een hond kan erg onder de ziekte lijden want het put hem namelijk helemaal uit. Bovendien is de kans groot dat als je de ziekte niet tijdig opmerkt, de hond sterft. Het is dus een gevaarlijke ziekte die onmiddellijke behandeling vereist.
Er zijn ook ziektes die zowel bij mensen als dieren kunnen voorkomen. Een ontsteking van de keel is hier een veelvoorkomend voorbeeld van. Een keelontsteking bij je hond herken je aan het extreem snurken, hoesten, kwijlen, moeite hebben bij het eten en de aanmaak van veel speeksel. Vooral bepaalde honden, zoals Engels en Franse buldoggen, hebben hier vaak last van. Bij deze rassen is het overigens een chronische ziekte die te wijten is aan hun bouw. Men kan hier dus niet veel aan doen. Bij andere rassen is het echter een stuk makkelijker om de ziekte te bestrijden. Een pilletje kan dan werkelijk wonderen doen en maakt je huisdier weer net zo fit als tevoren.
Honden kunnen dus evenzeer last hebben van menselijke ziektes. Maar ook katten kunnen hiermee te maken krijgen. Een oorontsteking is bij de katachtige een vaak voorkomend probleem. Je kunt het vooral merken aan het continu kopschudden en het overmatig produceren van oorsmeer. Bovendien kan er ook een indringende stank komen uit het oor door de opgehoopte etter en bloed. Het is voor je kat dus zeker geen pretje om hier last van te hebben.
Huisdieren kunnen met heel wat kwaaltjes te maken krijgen waardoor een goede verzorging een ware must is. Belangrijk hierbij is dat je de gezondheid van je hond of kat op de voet volgt zodat je tijdig kunt ingrijpen. Vaak is het helemaal niet nodig om onmiddellijk naar de dierenarts te gaan en kikkert je huisdier na een simpele spray of pilletje weer helemaal op. Maar soms mag je gewoonweg niet wachten om even een bezoekje aan de dierenarts te brengen. Houd dus niet louter je eigen gezondheid in het oog maar ook die van je huisdier.
honden, hondenziekte, huisdieren, katten, keelontsteking, oorontsteking, ziekte, ziekte van Carré Er zijn veel manieren waarop je kat kan reageren op een pasgeboren baby. Ten eerste is er nieuwsgierigheid (een eigenschap die vaak aan katten toegeschreven wordt) waarbij de kat enthousiast de nieuwkomer zal besnuffelen. Het kan echter ook voorvallen dat de kat de baby gewoon negeert, vooral in het begin. Andere katten lijken jaloers en zullen zo vaak mogelijk tussen de moeder en de baby springen, en veel aandacht vragen van de volwassenen. Ze zullen ook aanhankelijker zijn dan anders. Nog andere katten zijn bang door al de commotie en verstoppen zich een tijdje, tot de routine teruggekeerd is. Geef je kat zeker genoeg aandacht als de baby bijvoorbeeld slaapt.
Dat een kat agressief wordt tegenover een baby is zeldzaam, maar het is aangeraden een baby of kind nooit alleen te laten met huisdieren (zelfs al is het maar voor eventjes en zelfs al kunnen ze goed met elkaar overweg!). De baby kan bijvoorbeeld over de kat heen rollen of plots luid beginnen wenen, waardoor de kat schrikt en agressief kan worden. Dit soort incidenten zijn dus makkelijk te vermijden door de kat en de baby simpelweg niet onbewaakt alleen te laten.
Als je kat over het algemeen onvoorspelbaar is nog voor er een baby in huis is, vraag dan raad aan je dierenarts. Je moet in elk geval nog waakzamer zijn dan anders. Een broodje-aapverhaal vertelt dat katten kinderen verstikken terwijl ze in hun wiegje liggen te slapen. De boodschap erachter is dat je je kat de toegang tot de kamer van de baby best ontzegt om verschillende redenen: hygiëne, rust en bescherming tegen abnormale omstandigheden. Het is normaal dat je als ouder de deur van de babykamer open wil laten (voor de luchtcirculatie en om de baby te kunnen horen), dus je installeert best een soort ‘muggenraam’: zo kan er lucht en geluid door, maar geen huisdieren.
Wanneer het kind ouder wordt, zal hij geïnteresseerd worden in de kat. Ook hier is het belangrijk dat ze niet alleen gelaten worden en dat het kind een goede opvoeding krijgt over wat je wel en niet mag doen met een kat. Als de twee met elkaar in contact komen, moet je er zeker van zijn dat je kat gezond is en op tijd zijn vaccinaties gekregen heeft. Je laat je kat best nog eens onderzoeken op parasieten en dergelijke.
Probeer vooral niets te forceren. Denk eraan dat je je kat de tijd moet geven om de baby te accepteren.
baby, katten, kinderen Iedereen weet dat je honden tot op zekere hoogte kunt trainen, maar van katten wordt dat niet verwacht: ze zijn onafhankelijker dan honden en zullen pas met hun ‘baasjes’ contact zoeken als zij dat zelf willen. Toch is het mogelijk om je kat een paar basistaakjes aan te leren, maar daarvoor is het belangrijk dat je begrijpt hoe hun hoofdje werkt.
Katten zullen het meest willen meewerken als je hen beloont. Verder moet je weten dat hun ‘attention span’ (dit is de gemiddelde tijd waarin ze hun aandacht bij één bepaalde zaak kunnen houden) veel korter is dan die van honden.
Wat een kat leuk vindt is een pluizig balletje, daarmee kan je je kat dus leren dingen naar jou toe te brengen. Dit spelletje zorgt tegelijk ook voor beweging. Het is het best om met korte afstanden te beginnen en zo verder te bouwen. Telkens je kat het balletje terugbrengt, moet je hem een beloning geven: eten, lieve woordjes, aaitjes,… Denk aan de ‘attention span’: laat het spelletje niet te lang duren en stop er meteen mee als je ziet dat je kat moe wordt.
Je kan je kat zelfs leren het toilet te gebruiken (als je dat wil, tenminste). Bij jonge katjes gaat het leerproces makkelijker. Zet de eerste paar weken de pot die je kat normaal gebruikt naast het toilet. Plaats de pot daarna geleidelijk aan hoger en hoger, maar gebruik een stevig systeem zodat er niets naar beneden valt. Doe dit een paar weken en plaats de pot daarna op het toilet zelf. Als dit goed gaat, kan je de kat leren het toilet zelf te gebruiken. Je moet er natuurlijk op letten dat je het deksel van het toilet altijd omhoog laat staan.
Je kan je kat ook aan de leiband hangen, zodat je een wandelingetje kan maken. Ook dit vraagt geduld. Zoek een soort harnasje in plaats van een gewone halsband: dit is veiliger voor de nek van je kat. Sommige eigenaars nemen zelfs hun hond en kat tegelijk mee uit voor een wandeling. Je moet wel de wandelingen kort houden (denk aan de ‘attention span’) en je kat belonen als hij wandelt op een bepaald teken (als je bijvoorbeeld “wandel” roept).
Voor verder training kan je raad vragen aan je dierenarts. Hij zal je misschien een paar boeken kunnen geven. Ook trainingsboekjes voor honden zijn meestal geschikt: de basisprincipes blijven dezelfde.
basistraining, katten, training Er scheelt iets aan je vogeltje en je moet ermee naar de dierenarts? Dan zijn er een aantal dingen waar je zeker moet op letten.
Ten eerste mag je de kooi zeker niet schoonmaken vlak voor het bezoek aan de dokter. Het is namelijk belangrijk dat die kan zien wat er precies in de kooi ligt: daaruit kan hij al veel afleiden over je vogel. Probeer dus ook je vogel in zijn eigen kooi te vervoeren en bedek de bodem met papier zodat die intact blijft voor het onderzoek. Zo zullen de uitwerpselen ook minder snel uitdrogen en dit kan de dierenarts helpen bij het stellen van een diagnose.
Als je je vogel om de één of andere reden niet in zijn eigen kooi kan vervoeren en je een kartonnen doos gebruikt, bedek de bodem van de doos dan met keukenpapier. Zorg ervoor dat er genoeg luchtgaten in de doos zijn, en dat je vogel zeker niet kan ontsnappen. Het kan handig zijn in dat geval een fotootje mee te brengen van de echte kooi, zodat de dierenarts de grootte kan zien.
Maak het waterkommetje leeg voordat je je vogel transporteert. Anders is de kans groot dat je auto in een zwembad veranderd is tegen de tijd dat je bij de dierenarts aankomt.
Vergeet zeker niet het ‘medisch dossier’ van je vogel mee te brengen met informatie over bepaalde behandelingen tegen wormen of mijten, psittacosis (de ‘papegaaienziekte’, ook besmettelijk voor de mens) of nog andere aandoeningen. Neem ook het document mee waarop staat waar je de vogel gekocht hebt. Het is belangrijk dat de dierenarts het medische verleden van je vogel min of meer kan reconstrueren om een beter zicht te krijgen op de zaak.
Breng staaltjes mee van de voeding en het water dat je vogel krijgt. Ook eventuele speeltjes en calciumbronnen moeten meegenomen worden, zodat de dierenarts deze kan onderzoeken. Zorg ervoor dat je aan de dierenarts kan uitleggen hoeveel je vogel precies eet en drinkt.
Zorg voor een onderzoek bij warm weer, indien dat mogelijk is. Anders moet je zeker je voertuig voorverwarmen en een deken over de kooi hangen. Dit deken zal ervoor zorgen dat de vogel niet afkoelt en dat hij rustig blijft.
Voor grote vogels mag je niet vergeten speciale handschoenen mee te brengen (die je zelf ook gebruikt als je de vogel wil aanraken). Waarschuw je dierenarts zeker als je vogel het niet gewend is om vastgenomen te worden.
dierenarts, vogels, ziekte Als je een verandering van gedrag opmerkt bij je konijn, maak dan een afspraak met een dierenarts in je buurt. Probeer een dierenarts te vinden die zich specifiek bezig houdt met konijnen en verwante diersoorten: hij zal beter in staat zijn een diagnose te stellen en een gepaste behandeling te starten dan een dierenarts die er niet in gespecialiseerd is.
Hieronder geven we een aantal oorzaken van huidirritatie of jeuk (prutitis) en het uittrekken van haar bij konijnen. Vele oorzaken zorgen voor gelijkaardige symptomen, dus het is altijd nodig er een professioneel dierenarts bij te halen. Start nooit zelf zomaar een behandeling.
Het zou kunnen dat je konijn zwanger is. Dan kan het grote stukken haar uittrekken voor het bouwen van een nest. Dit wordt beschouwd als normaal gedrag, er is dus geen behandeling nodig.
Cheyletiellavachtmijten vormen een andere oorzaak. Meestal zorgt dit voor schilferende dermatitis met matig haarverlies. Er kunnen korsten op de huid ontstaan en je konijn kan er ook jeuk van ondervinden. Een ringworm of dermatomycosis (een soort schimmel) kan zorgen voor plaatselijke droge, schilferige letsels. Ook hierbij kan jeuk optreden.
Een slechte omgeving kan ook de oorzaak zijn. Een ruw vloeroppervlak, contactirritatie door bijvoorbeeld schoonmaakproducten voor de kooi van het konijn kunnen haarverlies veroorzaken. Door vochtigheid kan dermatitis ontstaan. Een stafylokokkenbacterie kan voor pijnlijke voetzooltjes zorgen bij je konijn (pododermatitis). Een infectie met de pasteurella multocidabacterie leidt tot vochtafscheidende dermatitis.
Ook de voeding kan een probleem zijn. Voeding van lage kwaliteit of eten dat te weinig vezels bevat kan diarree veroorzaken. Dit verhoogt de vochtigheid in de vacht en rond de kooi.
Haarverlies door stress zorgt voor lokale of verspreide distributie van letsels. Ook vlooien kunnen een oorzaak zijn van haarverlies, net zoals oormijten. Deze laatste parasieten verspreiden zich in zeldzame gevallen ook naar andere plaatsen dan de oren, bijvoorbeeld naar de dijen of poten.
Soms is het moeilijk om een diagnose te stellen: het is niet altijd zeker dat er een oorzaak gevonden wordt. Men noemt de oorzaak dan ‘idiopathisch’ (wat zoveel wil zeggen als ‘we weten niet wat de aandoening veroorzaakt’).
De dierenarts kan na het stellen van de diagnose behandelingen voorschrijven, zoals de nagels heel kort knippen, de specifieke oorzaak aanpakken en de kooi proper en droog houden. De stress voor het konijn moet tot het minimum beperkt worden.
haarverlies, huidirritatie, jeuk, knaagdieren, konijnen Heeft je hond artritis of een vorm ervan als artrose? Wanhoop dan niet, want er bestaan veel behandelingen die de symptomen van de ziekte kunnen verminderen.
Honden met artrose hebben voldoende rust nodig. Rust helpt om de symptomen van de ontsteking te verminderen en de gewrichten te versterken. Te veel lichaamsbeweging en overmatig gebruik van de beschadigde gewrichten zullen de vernietiging van de beschadigde gewrichten versnellen.
Jammer genoeg is het vaak moeilijk om in te schatten hoeveel rust en lichaamsbeweging een huisdier nodig heeft. Te veel lichaamsbeweging zal de symptomen verergeren, terwijl onvoldoende lichaamsbeweging leidt tot gespannen spieren. Je dierenarts kan je helpen te bepalen hoeveel lichaamsbeweging en rust ideaal zijn voor je dierenarts.
Als richtlijn kun je stellen dat iedere activiteit die ervoor zorgt dat je hond nadien voor een bepaalde periode kreupel is, al te veel is. Verminder de hoeveelheid beweging dus en vermijd te grote inspanningen om zo de vernietiging van de gewrichten niet te versnellen.
Goed gecontroleerde lichaamsbeweging zal de spierspanning en flexibiliteit van de gewrichten helpen behouden. Je hond niet op de juiste manier laten bewegen is even erg als hem te veel te laten bewegen. Gecontroleerde lichaamsbeweging kan eruit bestaan verschillende keren per dag een korte wandeling te maken met de hond aan de leiband. Zwemmen is een ideale vorm van lichaamsbeweging zonder de gewrichten te veel te belasten.
Als je hond sterker wordt en er geen negatieve bijwerkingen bij komen kijken (zoals kreupelheid, pijn, stijfheid of de weigering om te wandelen), kun je de lichaamsbeweging verlengen en zwaardere vormen van lichaamsbeweging inlassen. Als er bijwerkingen optreden, kun je de hoeveelheid lichaamsbeweging verminderen. Je dierenarts kan je zeker advies geven.
Zwaarlijvige honden moeten op dieet gezet worden. Obesitas leidt ertoe dat de gewrichten onder enorme druk staan en kan de afbraak van de gewrichten versnellen.
Er bestaan verschillende behandelingen om bij honden met artritis de pijn te verlichten en om ze terug mobiel te maken. voedingssupplementen, corticosteroïden en NSAID’s (ontstekingsremmers) kunnen erg nuttig zijn. De nieuwe generatie NSAID’s zijn erg efficiënt en worden goed verdragen door honden. Je dierenarts zal weten welke behandeling voor jou hond het meest geschikt is.
Chirurgie wordt slechts in bepaalde gevallen gebruikt. Soms kan een fusie van de gewrichten nodig zijn om de pijn te verlichten of ze gedeeltelijk terug bruikbaar te maken. In andere gevallen kan een prothese (bijvoorbeeld van het heupgewricht) redding bieden. Maar in de meeste gevallen zal chirurgie geen geschikt alternatief zijn voor de behandeling van artritis.
artritis, artrose, behandeling, gewrichten, honden Een hitteberoerte of zonnesteek komt voorwanneer de lichaamstemperatuur van een huisdier tot zo’n hoog niveau stijgt dat het dier dood kan gaan. Maar voordat een huisdier een zonnesteek kan krijgen, moet er al een combinatie van verschillende factoren aan vooraf gaan. Een afgesloten ruimte, slechte ventilatie en hoge temperaturen (bijvoorbeeld in direct zonlicht) kunnen leiden tot een zonnesteek.
Ongeveer 70% van het totale hitteverlies, bij zowel de hond als de mens, gebeurt via het lichaamsoppervlak. Een goede ventilatie in de onmiddellijke nabijheid van de hond is essentieel om koel te blijven.
Honden laten warmte los door te hijgen. Bij een verhitte hond zul je opmerken dat hij een grotere tong heeft terwijl hij hijgt. Zo maakt de hond het oppervlak waarlangs hij de warmte kan afgeven groter. Hitte die op deze manier verloren gaat kan de temperatuur in een besloten ruimte doen stijgen. Een gebrek aan ventilatie zorgt er dus voor dat de temperatuur stijgt zonder het lichaam toe te laten de overbodige hitte af te geven.
Katten kunnen beter omgaan met hoge temperaturen, maar ook alleen als ze niet te hoog zijn. Ze kunnen beter hoge lichaamstemperaturen verdragen. Oorspronkelijk kommen katten dan ook uit de woestijn. Katten kunnen zichzelf verkoelen door te likken. Langharige katten kunnen minder goed hitte vrijlaten dan honden.
Naast een slechte ventilatie, zijn er nog een aantal andere factoren die het risico op een zonnesteek bij huisdieren vergroten. Tot die factoren behoren de hoeveelheid zonneschijn, de vochtigheidsgraad, de kleur van de auto waarin het dier zich bevindt, het type zetelbekleding en de hoeveelheid wind.
De gezondheid en het gewicht van het dier, de dikte van de pels, de beschikbaarheid van vers water, of het dier nog recent gegeten heeft en het temperament van het dier kunnen de lichaamstemperatuur de hoogte injagen. Een dier dat angstig of opgewonden is, of een hond die onophoudelijk blaft, zullen sneller een zonnesteek krijgen dan een dat kalm en rustig is.
Gedrongen honden met een platte snuit zoals mopshonden, bulldogs en pekinezen zullen sneller problemen ondervinden van de hitte.
Een zonnesteek komt voor wanneer het huisdier een extreem hoge lichaamstemperatuur heeft, doorgaans meer dan 41°C. Symptomen zijn snel hijgen, een warme en droge huid, felrood tandvlees, braken en een angstige uitdrukking of starende blik. Niet lang daarna volgen ineenstorting, coma en uiteindelijk de dood.
Een huisdier met een zonnesteek moet zijn lichaamstemperatuur snel verlagen. Best kun je het zo snel mogelijk onderdompelen in koud water of besproeien met een tuinslang. Gebruik geen ijszakken, want dan kan overkoeling optreden. De huid moet lichtjes gemasseerd worden en de benen gestretcht om de bloedcirculatie aan te moedigen. Ga zo snel mogelijk naar de dierenarts.
Een zonnesteek kan verrassend snel gebeuren, zelfs wanneer dieren maar voor een erg korte periode in de auto gelaten worden. Je kunt dus best preventief te werk gaan en je huisdier niet alleen in de auto laten, of zelfs niet in een tuin zonder schaduw en zonder water.
hitte, hitteberoerte, honden, huisdieren, katten, warmte, zon, zonnesteek